Ik ben geboren in een klein dorp in de buurt van Du Jiang Yan. Sinds drie jaar studeer ik in Zigong, maar mijn grootouders en andere familieleden wonen nog steeds in hetzelfde dorp. Du Jiang Yan is een van de zwaarst getroffen steden. Gelukkig zijn al mijn familieleden nog in leven, maar vele andere bewoners zijn overleden. De huizen van mijn familie zijn echter wel volledig verwoest. Op foto hiernaast staat mijn broer voor ons huis. Ze zijn nog steeds in paniek als ze weer terug denken aan wat er gebeurde op 12 mei jl. Laat ik proberen te vertellen wat er met hen gebeurde:
Mijn oma vertelde me het volgende:
“Toen ik op het land aan het werk was, voelde ik plotseling de grond onder me schudden en zag stof de lucht instuiven. Een tijd lang kon ik daarom niks zien. Het was een en al stof om me heen. Daarna merkte ik dat ik niet eens kon staan. Daarom ging ik op de grond zitten en wachtte totdat het over was. Toen ik over het land naar huis liep, zag ik dat mijn huis helemaal in puin lag. Er was nog een beetje water in de regenton, terwijl die helemaal vol was voor de aardbeving”.
Mijn tante:
‘Ik lag net te slapen toen de aardbeving begon. Snel stond ik op en liep naar buiten. Op de binnenplaats zag ik dat er scheuren in de muur zaten en dat het ijzeren hek weldra naar beneden zou vallen. Daarom sprak ik mezelf toe om maar vooral rustig te blijven en te daar te blijven wachten. De muur stortte voor mijn ogen in en toen ben ik maar zo hard mogelijk weggerend. Mijn buurvrouw werd echter geraakt door diezelfde muur net op het moment dat ze door de poort naar buiten wilde rennen. Ze is dood’.
Mijn oma’s zus:
‘Jij was niet in Du Jiang Yan toen het gebeurde. Dus jij weet niet hoe verschrikkelijk het was. Ik sliep op de begane grond van mijn huis toen het gebeurde. De aardbeving smeet me van de linkerkant van het bed naar de rechterkant. Ik deed mijn best om het huis uit te vluchten. Zelfs zonder broek aan. Ik hoorde dat de eerste verdieping instortte en toen ik het huis uit rende zakte het hele huis inelkaar. Als ik op de eerste verdieping had geslapen, was ik nu dood geweest’.
Mijn klasgenoot van de middelbare school en student in Du Jiang Yan:
De Xin Jian lagere school is vlakbij mijn hogeschool en het ziekenhuis is tegenover mijn school. Net toen ik de school uitliep, zag ik het hele ziekenhuis in elkaar storten. De meeste mensen werden begraven onder het puin. Ze stierven al gauw. De gewonde mensen werden verzorgd op straat. Met naast hen tientallen lijken. Vele ouders kwamen zoeken naar hun kinderen, maar velen troffen slechts doden aan. Een vrouw vroeg me haar dode zoon vast te houden. Ik moest kotsen toen ik hem beetpakte. Zijn hoofd was gebroken en hij had geen benen meer. Al snel was de stad vol met puin, gewonden, lijken en geschreeuw.
Twee weken na de beving ben ik teruggegaan naar Du Jiang Yan. Langs de snelweg zag ik alleen maar verwoeste huizen. Toen we later het centrum binnengingen, kon ik niet geloven dat dit dezelfde mooie stad was, die ik al zovele jaren kende. De regering is nu bezig de stad weer op te bouwen. Vele studenten kunnen niet naar school en de bewoners wonen in tenten’.
Deng Yao (21), student Engelse taal en letterkunde aan de University for Science and Engineering in Zigong, Sichuan. Op deze foto staat ze in het midden, met een groen hesje aan. Voor de familie van studenten zoals Deng Yao is deze actie opgezet. Meer van haar foto’s zijn hier te vinden.
[...] Het verhaal van Deng Yao (21, student) [...]