Remco bezoekt het rampgebied

Het is meer dan twee maanden geleden dat Sichuan werd getroffen door een zware aarbeving, waarbij meer dan 80.000 het leven verloren. Samen met een van mijn studenten bezoek ik Dujiangyan, een stadje 30 km ten westen van de provinciehoofdstad Chengdu, dat slechts tientallen kilometers gelegen is van het epicentrum in Wenchuan. We gaan haar familie opzoeken.

“Waar woont je oma eigenlijk’, vraag ik Deng Yao als de bus net gearriveerd is in Dujiangyan. Ze is een van mijn Engelse studenten en heeft me enkele verhalen toegestuurd over haar familie die getroffen is door de aardbeving. ‘Mijn oma woont op een berg vlakbij de stad’, zegt ze als we de stad verder in lopen. Ondertussen kijk ik om me heen om de gevolgen van de aardbeving beter te kunnen zien. Diverse huizen staan leeg en vertonen meerdere scheuren. Op een enkele plaats staat in het geheel niets meer. Een open plek omringd door huizen. Alleen het puin geeft aan dat er hier eens een huis heeft gestaan. Complete flatgebouwen zijn verlaten en wachten op een opknapbeurt of op de slopershamer. Vele andere gebouwen zijn echter op het eerste oog intact gebleven. Een aardbeving heeft blijkbaar een erg selectief karakter.

We lopen verder en zien dat twee maanden na de beving nog steeds veel mensen in tenten leven. Tenten die gewoon midden op het trottoir of zelfs half op de weg zijn neergezet. Als ik oneerbiedig even naar binnenkijk, zie ik niets anders dan een bed en een deken. De bewoners zijn elders of hebben hun oude nering hervat: voor de tent verkopen ze Chinese snacks of andere goederen. Een Chinees is erg praktisch ingesteld. Verkopen kun je overal. In je oude winkel. Op de dorpsmarkt. En voor je nieuwe tent midden op straat.

‘Daar woont mijn oma. We moeten de heuvel opklimmen’, wijst Yao me als we de eerste stappen zetten op een glibberig, smal paadje. ‘Woont je oma daar alleen?’, wil ik weten. ‘Nee, mijn ooms wonen daar ook’. ‘Heb je nog een opa? Of is hij overleden?’, informeer ik verder. ‘Mijn opa woont daar ook, maar we praten nooit over hem. Mijn moeder haat hem en wil niets van hem weten’. Haar ouders heb ik gisteren ontmoet en zijn allervriendelijkst. Opa zal dus wel de kwaaie pier zijn, is mijn snelle conclusie. Ongevraagd geeft Yao antwoord op mijn opborrelende vragen: ‘Oma was erg mooi toen ze jong was en daarom vroeg hij haar ten huwelijk, maar al gauw was het duidelijk dat hij driftbuien had en mijn oma en moeder sloeg’. Ongemerkt loop ik wat langzamer achter haar aan. Ons bezoek krijgt ineens een extra dimensie. ‘Maar hij is altijd aardig tegen mij’, voegt ze er geruststellend aan toe, terwijl ze even omkijkt om er zeker van te zijn dat ik haar blijf volgen. ‘Mijn moeder wil echter niet dat ik hem opa noem en wil hem ook niet op bezoek hebben’, hoor ik haar voor me vertellen. Het is ook overal wat. Dit is voor de familie waarschijnlijk zelfs erger dan de aardbeving. Maar eens kijken wat voor type haar grootvader is.

Na enkele honderden meters het smalle, bergpaadje gevolgd te hebben, komen we aan bij het huis van haar oom. Hij heeft ons al aan zien komen en begroet ons hartelijk. De hond is wat minder hartelijk en blijft minutenlang hardnekkig blaffen, totdat hij eindelijk door zijn baas op zijn plaats wordt gezet. We gaan op het erf zitten op enkele kleine krukjes die vanuit de keuken zijn gehaald. Oom doet zijn verhaal: ‘Het huis is beschadigd door de beving en moet gerenoveerd worden. De overheid heeft alle getroffen bewoners een voorstel gedaan. We kunnen in ons huis blijven en krijgen een bedrag van 16,000 yuan (ongeveer 1500 euro). Of we krijgen een woning aangeboden in de stad’. Op het eerste gezicht lijkt me dat niet onredelijk. Haar oom trekt echter een bedenkelijk gezicht: ‘Wij willen hier blijven. We wonen hier mooi rustig en willen niet in de drukke stad wonen’. Ik kan me daar iets bij voorstellen als ik om me heen kijk. Niets dan bomen en de buren wonen een paar honderd meter verderop, terwijl de stad zelf op loopafstand is. Ik zou het wel weten. Hij gaat verder: ‘Bovendien is dit huis veel groter dan het huis in de stad dat 105m2 is en waar we met zijn drieën moeten wonen’. Yao’s neefje van zestien is intussen ook gearriveerd en pakt ook een krukje uit de keuken. ‘Is 16,000 yuan genoeg om het huis te repareren?’, laat ik Yao vertalen. ‘We hebben veel meer geld nodig, maar kunnen een renteloze lening krijgen van de overheid’, antwoordt hij met een zorgelijk gezicht. ‘We hebben al besloten hier te blijven’, rondt hij ons gesprek af als hij opstaat en ons uitzwaait.

Samen met haar neefje lopen we het paadje verder af naar het huis van haar oma en opa. Een tweede oom loopt op het erf rond en vertelt dat oma en opa niet thuis zijn, maar in de stad boodschappen aan het doen zijn. Dat is nou jammer. Ik had beiden graag even willen zien en hun verhaal willen horen. In het kleine keukentje kijk ik geïnteresseerd naar een achttal grote portretten aan weerszijden van de muur. Links hangen enkele bekende Chinese gezichten: Mao Ze Dong, Deng Xiao Ping en Zhou En Lai. Nummer vier ken ik niet. ‘Een beroemde generaal uit de burgeroorlog’, krijg ik te horen. De heren aan de overkant ken ik allemaal. Die jongens met die grote, woeste baarden zijn Marx en zijn vriendje Engels. Naast hen hangen Lenin en Stalin te pronken naast de keukenkast. Als gerenommeerd betweter voel ik altijd de neiging om toch even een opmerking te maken over mijnheer Stalin die waarschijnlijk ‘s werelds grootste massamoordenaar is. Vandaag maar niet. Vandaag moet ik mijn mond houden en luisteren.

Nadat we nog even de acht varkens hebben bekeken, lopen we het nog steeds erg glibberige paadje naar beneden. Ik heb oma niet ontmoet, maar het lijkt me geen pretje om dit elke dag te doen en dan ook nog eens met een volle mand op je rug op weg naar de markt. ‘Is er geen andere weg? Loopt je oma hier echt elke dag op en neer?’, stamel ik als ik voor de zoveelste keer even wegglijdt. ‘Nee’, glimlacht ze, ‘Je kunt alleen langs dit pad naar mijn familie. Je moet lopen. Aan een fiets heb je niks en met een brommer gaat ook niet’. Mijn respect voor oma en haar man groeit met elke glibberende stap.

Aan de rand van de stad laat haar neefje ons zijn nieuwe school zien. De oude is gesloopt vanwege instortingsgevaar na de aardbeving. ‘Een meisje is omgekomen, omdat ze geraakt werd door stenen. Verder is niemand gewond geraakt’, vertelt hij als we het schoolterrein oplopen. Het ziet eruit als een vluchtelingenkamp in Nederland. Tientallen geprefabriceerde barakken van kunststof staan keurig naast elkaar. ‘Na de aardbeving van 12 mei hebben we zes weken vrij gehad. Van eind juni tot eind juli hebben we in de nieuwe school les gehad. Nu hebben we vakantie tot begin september’, vervolgt hij zijn relaas over de gevolgen van de beving. ‘Hoe zit het met leerlingen die examen moesten doen?’, wil ik graag weten. ‘Alle leerlingen uit het getroffen gebied konden het centrale nationale universiteitsexamen later afleggen’, geeft haar neefje aan en Yao voegt daar nog aan toe: ‘Ze krijgen bovendien een hogere score, zodat ze niet bang hoeven te zijn dat ze niet naar de beste universiteiten kunnen’. Vadertje Staat zorgt goed voor zijn kinders. Misschien nog wel meer dan voor de aardbeving.

De eigenaar van het nieuwe hotel halverwege de berg schijnt echter minder gelukkig te zijn met de situatie. Hij had jarenlang gezocht naar een geschikte locatie en dacht die gevonden te hebben toen er hier bronwater gevonden werd. Een stijlvol hotel werd om de bron heen gebouwd, maar toen werd het 12 mei 2008. Al zijn investeringen zijn voor niks geweest, Het zal het hele tijd voordat de eerste gasten komen’, weet Yao me te vertellen als we langs het fonkelnieuwe, maar helaas lege complex lopen. ‘Mijn oma vertelde me dat hij zelfmoord wil plegen’, laat ze er nog veelbetekend op volgen.

Update door Deng Yao – 2 maanden later

Deng Yao, die ook al eerder een verhaal schreef, geeft hier een update:
More than two months have past since the earthquake happened on May 12. Now the main task for the quake zone is reconstruction.

My relatives, like those people in other quake zones, all begin to revive to their normal life gradually. In Dujiangyan (near Chengdu, the capital of Sichuan）, thousands of mobile houses have already been built for living, for schools and for hospital for 3 years. Shops (usually stands), teahouses, restaurants reopen again. Various vegetables and food can be bought in markets. The streets become crowded again. People of different occupations start to work as usual.

For my family. They don’t live in tents or the mobile houses anymore and just simply repair the rooms which were lightly damaged and live there. Because the mobile houses are so hot. Besides, they get used to living in the countryside. Therefore, the government pays 2000 yuan (about 200 euros) to each household of them. Now my grandparents begin to raise pigs and chickens and grow vegetables again. My brother will go to school on September 1 and study in the mobile classroom. My aunt, who delivered her baby in my hometown in May already, went back to Dujiangyan. Her baby is already 66 days old and grows healthily. The government gave them a lot of relief materials, including food, clothes, shoes and other daily necessities. Moreover, also pays everyone 10 yuan per day for 3 months.

After 3 years, the new permanent houses will be finished. For urban citizens, each household will be provided with an appartment of 75 m2. Farmers, like my relatives, will have two choices. They can either choose to live in the appartment with 35m2 per person for each household, but give up the land where they live now or choose to live in the countryside so that the government will give each household a piece of land of 35m2 per person and 16,000 yuan to build their houses by themselves.

For example, my uncle’s family has 4 members,if they choose to live in the appartment built by the government, they will leave the place where they are living now and get an appartment with an area of 140㎡.If they do not want to live there,they will get a piece of land of 140㎡ and 16,000 yuan to build house , at the same time ,they can also apply for a interest free loan from a bank.

Now ,they sleep in the repaired house,cook in the courtyard,but they said they felt happy because they got so much attention and help from others. They are optimistic about their future life.

Opbrengst inzamelingsactie Zigong

Beste mensen,
Bedankt voor jullie donatie aan de inzamelingsactie voor de aardbeving in Sichuan, China. geweldig! Het doet me goed dat zoveel mensen zoveel geld hebben gestort.  In totaal is op dit moment 3520 euro gestort. Eerder vroeg ik geld voor alle 3011 studenten uit het aardbevingsgebied. Da’s dus iets meer dan een euro per student, omgerekend naar Chinese maatstaven is dat ongeveer 15 yuan (de waarde van drie keer eten in de schoolkantine). Da’s niet veel helaas en te weinig om met enig respect te geven.

Daarom heb ik met mijn Amerikaanse collega’s en de school gesproken om te kijken hoe we het gemiddelde bedrag per student aanzienlijk kunnen verhogen. daar rolde dit uit:

My Feeling upon the Earthquake door Toby (Shan Tao)

Dear Teacher:

I am Toby. Thank you for your concern to the students who sufferred from this disaster! Indeed, I have never thought there could be such a heavy earthquake in my hometown-in such a stable plain!

Here , I just tell you all my feelings since the earthquake broke out. When the earthquake broke out,I am in the street in ZiYang, not far from ZiGong. I just saw so many people run out their working place,but just few hours later I found that the whole city was in mess!I began to call my parents,but resulted in nothing. I got axious and directly ran back to the station to catch a bus back home! When I arrived my home town,what I felt was just wondering if I was in a dream.All the houses in the street were collapsed.People are living in their own simple earthquake shelf which was made after the earthquake and their beds were just made up of a few wooden planks .That night I could’t sleep until the next morning. Early in the morning we just got up to collect the staffs under the collapsed houses,especially the remained food! Day after day we just repeated the job,followed with more and more aftershocks!You could imagine how a person could be like after the test of life and death and have to bear the threat of aftershocks! Around my hometown,  the news of death came from to time and the plugged lake would burst at any time!

I don’t know how long will this situation last, but I believe our chinese people will overcome the difficulties with the help of both chinese people and foreigh aids!

De muren hebben een verhaal

Om acht uur ‘s avonds wordt er op de deur geklopt. Achteloos open ik de deur en doe verbaasd een stap terug. Drie gezichten kijken me vriendelijk aan. Drie bekende gezichten. Mr. Li en de dames van de afdeling ‘Buitenlandse Betrekkingen’ van de universiteit waarvoor ik werk. ‘Mogen we binnenkomen?’, vraagt mevrouw Yang op uiterst vriendelijke toon. Razend snel ploeg ik in mijn korte termijn geheugen. ‘Heb ik iets fout gedaan? Waarom krijg ik ineens het hele kantoor op de stoep?’. Daar moet een hele goede reden voor zijn. Ik zie de dames wekelijks als ik weer eens iets te klagen heb of tenminste eens in de maand om mijn salaris op te halen dat keurig elke tiende van de maand in een envelop wordt overhandigd. Een bruine envelop vol met 35 honingzoete，roze biljetten van honderd RMB. Maar dit terzijde. Ik heb bezoek.

Help mijn getroffen studenten a.u.b.!

Zoals jullie ongetwijfeld weten, is er een zeer zware aardbeving geweest in China. De aardbeving was op ongeveer 300 km van Zigong, mijn woonplaats in Sichuan. Hier was nauwelijks schade, maar de beving zelf en de vele naschokken waren duidelijk voelbaar.
Veel van mijn studenten zijn echter wel getroffen. In totaal 3011 studenten zijn afkomstig uit het getroffen gebied. Enkelen hebben familieleden verloren en vrijwel alle huizen van hun ouders en andere familieleden zijn compleet of deels verwoest.

De Chinese regering en de bevolking hebben inmiddels vele hulpgoederen gestuurd en ook is al veel geld ingezameld. Maar is het genoeg? Kunnen alle huizen, scholen en andere scholen weer opgebouwd worden? Het zou prachtig zijn als wij de getroffen studenten en hun families kunnen helpen. Ik wil deze 3011 studenten graag elk minstens EU 25,00 geven. Dit is natuurlijk niet genoeg voor het bouwen van een heel huis, maar ongetwijfeld een welkome aanvulling. Mijn vraag aan jullie is: willen jullie een bijdrage leveren?

Remco Hofman (remcohofman1963@hotmail.com)